مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه‌زادگان و آمدن برادر میانین به جنازهٔ برادر کی آن کوچکین صاحب‌فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه (3/3)

Yapay zekâ çevirisidir; resmî veya akademik çeviri değildir.

تا که نور چرخ گردد سایه‌سوز — شب ز سایهٔ تست ای یاغی روز

این زمین چون گاهوارهٔ طفلکان — بالغان را تنگ می‌دارد مکان

بهر طفلان حق زمین را مهد خواند — شیر در گهواره بر طفلان فشاند

خانه تنگ آمد ازین گهواره‌ها — طفلکان را زود بالغ کن شها

ای گواره خانه را ضیق مدار — تا تواند کرد بالغ انتشار