مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۲ - داستان آن پادشاه جهود کی نصرانیان را می‌کشت از بهر تعصب

بود شاهی در جُهودان ظلم‌ساز — دشمنِ عیسی و نصرانی گُداز

عهدِ عیسی بود و نوبتْ آنِ او — جانِ موسی او و موسی جانِ او

شاهِ اَحْوَل کرد در راهِ خدا — آن دو دَمسازِ خدایی را جدا

گفت استادْ اَحْوَلی را کَاندَر آ — رو بُرون آر از وِثاق آن شیشه را

گفت اَحوَل: زان دو شیشه من کدام — پیشِ تو آرَم؟ بکُن شرحِ تمام

گفت استاد: آن، دو شیشه نیست، رو — اَحوَلی بگذار و افزون‌ْبین مشو

گفت: ای اُستا، مرا طعنه مزن — گفت اُستا: زان دو، یک را دَر شکن

چون یکی بشکست، هر دو شد ز چشم — مَرد، اَحوَل گردد از مَیلان و خشم

شیشه یک بود و به چشمش دو نمود — چون شکست او شیشه را، دیگر نبود

خشم و شَهوَت مرد را احوَل کند — ز استقامت روح را مُبْدَل کند

چون غَرَض آمد، هنر پوشیده شد — صد حجاب از دل به سوی دیده شد

چون دهد قاضی به دل رُشْوَت قرار — کی شناسد ظالم از مظلومِ زار

شاه، از حِقْدِ جُهودانه چنان — گشت اَحوَل، کَالْاَمانْ یا رَب اَمان

صد هزاران مؤمنِ مظلوم کُشت — که پناهم دینِ موسی را و پُشت