مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۳ - آموختن وزیر مکر پادشاه را

او وزیری داشت گَبْر و عِشوِه دِه — کو بَر آبْ از مَکر بَر بَستی گِرِه

گفت: تَرسایان پناهِ جان کُنند — دینِ خود را از مَلِک پنهان کنند

کم کُش ایشان را  که کشتن سود نیست — دین ندارد بویْ، مُشک و عود نیست

سِرّ پنهانست اندر صد غِلاف — ظاهرش با تُست و باطن بَر خِلاف

شاه گفتش: پس بگو تدبیر چیست؟ — چارهٔ آن مَکر و آن تزویر چیست؟

تا نمانَد در جهان نصرانی ای — نی هویدا دین و نه پنهانی ای

گفت: ای شَه، گوش و دستم را ببُر — بینی‌ام بشکاف و لب در حُکمِ مُر

بعد از آن در زیرِ دار آور مرا — تا بخواهد یک شفاعتگر مرا

بر مُنادیگاه کُن این کارْ تو — بر سرِ راهی که باشد چارسو

آنگَهَم از خْوَد بِران تا شهرِ دور — تا دَر اندازم دَر ایشان شَرّ و شور