مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۳۵ - مثل عرب اذا زنیت فازن بالحرة و اذا سرقت فاسرق الدرة

فازن بالحرة پی این شد مثل — فاسرق الدرة بدین شد منتقل

بنده سوی خواجه شد او ماند زار — بوی گل شد سوی گل او ماند خار

او بمانده دور از مطلوب خویش — سعی ضایع، رنج باطل، پای ریش

همچو صیادی که گیرد سایه‌ای — سایه کی گردد ورا سرمایه‌ای

سایهٔ مرغی گرفته مرد سخت — مرغ حیران گشته بر شاخ درخت

کین مدمغ بر کی می‌خندد عجب — اینت باطل اینت پوسیده سبب

ور تو گویی جزو پیوستهٔ کلست — خار می‌خور خار مقرون گلست

جز ز یک رو نیست پیوسته به کل — ورنه خود باطل بدی بعث رسل

چون رسولان از پی پیوستنند — پس چه پیوندندشان چون یک تنند

این سخن پایان ندارد ای غلام — روز بیگه شد حکایت کن تمام