مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۴۳ - امتحان کردن شیر گرگ را و گفتن کی پیش آی ای گرگ بخش کن صیدها را میان ما

گفت شیر ای گرگ این را بخش کن — معدلت را نو کن ای گرگ کهن

نایب من باش در قسمت‌گری — تا پدید آید که تو چه گوهری

گفت ای شه گاو وحشی بخش تست — آن بزرگ و تو بزرگ و زفت و چست

بز مرا که بز میانه‌ست و وسط — روبها خرگوش بستان بی غلط

شیر گفت ای گرگ چون گفتی بگو — چونک من باشم تو گویی ما و تو

گرگ خود چه سگ بود کو خویش دید — پیش چون من شیر بی مثل و ندید

گفت پیش آ ای خری کو خود خرید — پیشش آمد پنجه زد او را درید

چون ندیدش مغز و تدبیر رشید — در سیاست پوستش از سر کشید

گفت چون دید منت ز خود نبرد — این چنین جان را بباید زار مرد

چون نبودی فانی اندر پیش من — فضل آمد مر ترا گردن زدن

کل شیء هالک جز وجه او — چون نه‌ای در وجه او هستی مجو

هر که اندر وجه ما باشد فنا — کل شیء هالک نبود جزا

زانک در الاست او از لا گذشت — هر که در الاست او فانی نگشت

هر که بر در او من و ما می‌زند — رد بابست او و بر لا می‌تند