مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۴۵ - ادب کردن شیر گرگ را کی در قسمت بی‌ادبی کرده بود

گرگ را بر کند سر، آن سرفراز — تا نماند دوسری و امتیاز

فانتقمنا منهم است ای گرگ پیر — چون نبودی مرده در پیش امیر

بعد از آن رو شیر با روباه کرد — گفت این را بخش کن از بهر خورد

سجده کرد و گفت کین گاو سمین — چاشت‌خوردت باشد ای شاه گزین

وان بز از بهر میان روز را — یخنیی باشد شه پیروز را

و آن دگر خرگوش بهر شام هم — شب‌چرهٔ این شاه با لطف و کرم

گفت ای روبه تو عدل افروختی — این چنین قسمت ز کی آموختی

از کجا آموختی این ای بزرگ — گفت ای شاه جهان از حال گرگ

گفت چون در عشق ما گشتی گرو — هر سه را بر گیر و بستان و برو

روبها چون جملگی ما را شدی — چونت آزاریم چون تو ما شدی

ما ترا و جمله اشکاران ترا — پای بر گردون هفتم نه بر آ

چون گرفتی عبرت از گرگ دنی — پس تو روبه نیستی شیر منی

عاقل آن باشد که عبرت گیرد از — مرگ یاران در بلای محترز

روبه آن دم بر زبان صد شکر راند — که مرا شیر از پی آن گرگ خواند

گر مرا اول بفرمودی که تو — بخش کن این را، که بردی جان ازو

پس سپاس او را که ما را در جهان — کرد پیدا از پس پیشینیان

تا شنیدیم آن سیاستهای حق — بر قرون ماضیه اندر سبق

تا که ما از حال آن گرگان پیش — همچو روبه پاس خود داریم بیش

امت مرحومه زین رو خواندمان — آن رسول حق و صادق در بیان

استخوان و پشم آن گرگان عیان — بنگرید و پند گیرید ای مهان

عاقل از سر بنهد این هستی و باد — چون شنید انجام فرعونان و عاد

ور بننهد دیگران از حال او — عبرتی گیرند از اضلال او