مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۵ - قبول کردن نصاری مکر وزیر را

صد هزاران مرد ترسا سوی او — اندک‌اندک جمع شد در کوی او

او بیان می‌کرد با ایشان به راز — سِرّ انگلیون و زنّار و نماز

او به ظاهر واعظ اَحکام بود — لیک در باطن صفیر و دام بود

بهر این بعضی صَحابه از رسول — مُلتمِس بودند مکرِ نفسِ غول

کو چه آمیزد ز اغراض نهان — در عبادت‌ها و در اخلاصِ جان

فضلِ طاعت را نجُستَندی ازو — عیب ظاهر را بجُستندی که کو؟

مو به مو و ذرّه ذره مکرِ نَفس — می‌شناسیدند چون گُل از کرفس

موشکافانِ صحابه هم در آن — وعظِ ایشان خیره گشتندی به جان