مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۴ - تلبیس وزیر با نصاری

پس بگویم من به سِر نصرانی ام — ای خدای رازدان ،می‌دانی ام

شاه واقف گشت از ایمان من — وز تعصب کرد قصد جان من

خواستم تا دین ز شه پنهان کنم — آنکه  دین اوست ظاهر آن کُنم

شاه بویی برد از اسرار من — متّهم شد پیش شه گفتار من

گفت :گفتِ تو چو در نان سوزن است — از دل من تا دل تو روزن است

من از آن روزن بدیدم حال تو — حال تو دیدم ننوشم قال تو

گر نبودی جان عیسی چاره‌ام — او جهودانه بکردی پاره‌ام

بهر عیسی جان سپارم سَر دهم — صد هزاران منّتش بر خود نهم

جان دریغم نیست از عیسی ولیک — واقفم بر علمِ دینش نیک‌نیک

حیف می‌آمد مرا کآن دینِ پاک — درمیان جاهلان گردد هلاک

شکر ایزد را و عیسی را که ما — گشته‌ایم آن کیش حق را ره‌نما

از جهود و از جهودی رَسته‌ایم — تا به زنّاری میان را بسته‌ایم

دور دورِ عیسیَ است ای مردمان — بشنوید اسرارِ کیش او به جان

کرد با وی شاه آن کاری که گفت — خلق حیران مانده زآن مَکرِ نهفت

راند او را جانب نَصرانیان — کرد در دعوت شروع او بعد از آن