مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۵۲ - اعتماد کردن هاروت و ماروت بر عصمت خویش و امیری اهل دنیا خواستن و در فتنه افتادن

همچو هاروت و چو ماروت شهیر — از بطَر خوردند زهرآلود تیر

اعتمادی بودشان بر قدس خویش — چیست بر شیر اعتماد گاومیش

گرچه او با شاخ صد چاره کند — شاخْ شاخش شیر نر پاره کند

گر شود پر شاخ همچون خارپشت — شیر خواهد گاو را ناچار کشت

گرچه صرصر بس درختان می‌کند — با گیاه تر وی احسان می‌کند

بر ضعیفی گیاه آن باد تند — رحم کرد ای دل تو از قوت ملند

تیشه را ز انبوهی شاخ درخت — کی هراس آید ببرد لخت لخت

لیک بر برگی نکوبد خویش را — جز که بر نیشی نکوبد نیش را

شعله را ز انبوهی هیزم چه غم — کی رمد قصاب از خیل غنم

پیش معنی چیست صورت بس زبون — چرخ را معنیش می‌دارد نگون

تو قیاس از چرخ دولابی بگیر — گردشش از کیست از عقل مشیر

گردش این قالب همچون سپر — هست از روح مستر ای پسر

گردش این باد از معنی اوست — همچو چرخی کان اسیر آب جوست

جر و مد و دخل و خرج این نفس — از کی باشد جز ز جان پر هوس

گاه جیمش می‌کند گه حا و دال — گاه صلحش می‌کند گاهی جدال

گه یمینش می‌برد گاهی یسار — که گلستانش کند گاهیش خار

همچنین این باد را یزدان ما — کرده بد بر عاد همچون اژدها

باز هم آن باد را بر مؤمنان — کرده بد صلح و مراعات و امان

گفت المعنی هوالله شیخ دین — بحر معنیهای رب العالمین

جمله اطباق زمین و آسمان — همچو خاشاکی در آن بحر روان

حمله‌ها و رقص خاشاک اندر آب — هم ز آب آمد به وقت اضطراب

چونک ساکن خواهدش کرد از مرا — سوی ساحل افکند خاشاک را

چون کشد از ساحلش در موج‌گاه — آن کند با او که آتش با گیاه

این حدیث آخر ندارد باز ران — جانب هاروت و ماروت ای جوان