مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۵۳ - باقی قصهٔ هاروت و ماروت و نکال و عقوبت ایشان هم در دنیا بچاه بابل

چون گناه و فسق خلقان جهان — می‌شدی بر هر دو روشن آن زمان

دست خاییدن گرفتندی ز خشم — لیک عیب خود ندیدندی به چشم

خویش در آیینه دید آن زشت مرد — رو بگردانید از آن و خشم کرد

خویش‌بین چون از کسی جرمی بدید — آتشی در وی ز دوزخ شد پدید

حمیت دین خواند او آن کبر را — ننگرد در خویش نفس گبر را

حمیت دین را نشانی دیگرست — که از آن آتش جهانی اخضرست

گفت حقشان گر شما روشن گرید — در سیه‌کاران مغفل منگرید

شکر گویید ای سپاه و چاکران — رسته‌اید از شهوت و از چاک‌ران

گر از آن معنی نهم من بر شما — مر شما را بیش نپذیرد سما

عصمتی که مر شما را در تنست — آن ز عکس عصمت و حفظ منست

آن ز من بینید نه از خود هین و هین — تا نچربد بر شما دیو لعین

آنچنان که کاتب وحی رسول — دید حکمت در خود و نور اصول

خویش را هم صوت مرغان خدا — می‌شمرد آن بد صفیری چون صدا

لحن مرغان را اگر واصف شوی — بر مراد مرغ کی واقف شوی

گر بیاموزی صفیر بلبلی — تو چه دانی کو چه دارد با گلی

ور بدانی باشد آن هم از گمان — چون ز لب‌جنبان گمانهای کران