مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۶۱ - گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم مر زید را کی این سر را فاش‌تر ازین مگو و متابعت نگهدار

گفت پیغامبر که اصحابی نجوم — ره‌روان را شمع و شیطان را رجوم

هر کسی را گر بدی آن چشم و زور — کو گرفتی ز آفتابِ چرخْ نور

کی ستاره حاجتستی ای ذلیل — که بدی بر نور خورشید او دلیل

ماه می‌گوید به خاک و ابر و فی — من بشر بودم ولی یوحی الی

چون شما تاریک بودم در نهاد — وحی خورشیدم چنین نوری بداد

ظلمتی دارم به نسبت با شموس — نور دارم بهر ظلمات نفوس

زان ضعیفم تا تو تابی آوری — که نه مرد آفتاب انوری

همچو شهد و سرکه در هم بافتم — تا سوی رنج جگر ره یافتم

چون ز علت وا رهیدی ای رهین — سرکه را بگذار و می‌خور انگبین

تخت دل معمور شد پاک از هوا — بین که الرحمن علی العرش استوی

حکم بر دل بعد ازین بی واسطه — حق کند چون یافت دل این رابطه

این سخن پایان ندارد زید کو — تا دهم پندش که رسوایی مجو