مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۴ - خاریدن روستایی در تاریکی شیر را به ظن آنک گاو اوست

روستایی گاو در آخر ببست — شیر گاوش خورد و بر جایش نشست

روستایی شد در آخر سوی گاو — گاو را می‌جست شب آن کنج‌کاو

دست می‌مالید بر اعضای شیر — پشت و پهلو گاه بالا گاه زیر

گفت شیر ار روشنی افزون شدی — زهره‌اش بدریدی و دل خون شدی

این چنین گستاخ زان می‌خاردم — کو درین شب گاو می‌پنداردم

حق همی‌گوید که ای مغرور کور — نه ز نامم پاره پاره گشت طور

که لو انزلنا کتابا للجبل — لانصدع ثم انقطع ثم ارتحل

از من ار کوه احد واقف بدی — پاره گشتیّ و دلش پرخون شدی

از پدر وز مادر این بشنیده‌ای — لاجرم غافل درین پیچیده‌ای

گر تو بی‌تقلید ازین واقف شوی — بی نشان از لطف چون هاتف شوی

بشنو این قصه پی تهدید را — تا بدانی آفت تقلید را