مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۰۷ - جواب اشکال

این بداند کانک اهل خاطرست — غایب آفاق او را حاضرست

پیش مریم حاضر آید در نظر — مادر یحیی که دورست از بصر

دیده‌ها بسته ببیند دوست را — چون مشبک کرده باشد پوست را

ور ندیدش نه از برون نه از اندرون — از حکایت گیر معنی ای زبون

نی چنان کافسانه‌ها بشنیده بود — همچو شین بر نقش آن چفسیده بود

تا همی‌گفت آن کلیله بی‌زبان — چون سخن نوشد ز دمنه بی بیان

ور بدانستند لحن همدگر — فهم آن چون مرد بی نطقی بشر

در میان شیر و گاو آن دمنه چون — شد رسول و خواند بر هر دو فسون

چون وزیر شیر شد گاو نبیل — چون ز عکس ماه ترسان گشت پیل

این کلیله و دمنه جمله افتراست — ورنه کی با زاغ لک‌لک را مریست

ای برادر قصه چون پیمانه‌ایست — معنی اندر وی مثال دانه‌ایست

دانهٔ معنی بگیرد مرد عقل — ننگرد پیمانه را گر گشت نقل

ماجرای بلبل و گل گوش دار — گرچه گفتی نیست آنجا آشکار