مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۰۸ - سخن گفتن به زبان حال و فهم کردن آن

ماجرای شمع با پروانه تو — بشنو و معنی گزین ز افسانه تو

گرچه گفتی نیست سِرّ گفت هست — هین به بالا پر مپر چون جغد پست

گفت در شطرنج کین خانهٔ رُخ است — گفت خانه از کجاش آمد به دست؟

خانه را بخرید یا میراث یافت؟ — فرخ آنکس کو سوی معنی شتافت

گفت نحوی زید عمروا قد ضرب — گفت چونش کرد بی جرمی ادب

عمرو را جرمش چه بد کان زید خام — بی گنه او را بزد همچون غلام

گفت این پیمانهٔ معنی بود — گندمی بستان که پیمانه‌ست رد

زید و عمروا، ز بهر اعرابست و ساز — گر دروغست آن تو با اعراب ساز

گفت نی من آن ندانم عمرو را — زید چون زد بی‌گناه و بی‌خطا

گفت از ناچار و لاغی بر گشود — عمرو یک واو فزون دزدیده بود

زید واقف گشت دزدش را بزد — چونک از حد برد او را حد سزد