مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۳۱ - وصیت کردن عمران جفت خود را بعد از مجامعت کی مرا ندیده باشی

وا مگردان هیچ ازینها دم مزن — تا نیاید بر من و تو صد حزن

عاقبت پیدا شود آثار این — چون علامتها رسید ای نازنین

در زمان از سوی میدان نعره‌ها — می‌رسید از خلق و پر می‌شد هوا

شاه از آن هیبت برون جست آن زمان — پابرهنه کین چه غلغلهاست هان

از سوی میدان چه بانگست و غریو — کز نهیبش می‌رمد جنی و دیو

گفت عمران شاه ما را عمر باد — قوم اسرائیلیانند از تو شاد

از عطای شاه شادی می‌کنند — رقص می‌آرند و کفها می‌زنند

گفت باشد کین بود اما ولیک — وهم و اندیشه مرا پُر کرد نیک