مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۴۲ - جواب فرعون موسی را و وحی آمدن موسی را علیه‌السلام

گفت نه نه مهلتم باید نهاد — عشوه‌ها کم دِه، تو کم پیمای باد

حق تعالی وحی کردش در زمان — مهلتش ده مُتَسِع مهراس از آن

این چهل روزش بده مهلت بطوع — تا سگالد مکرها او نوع نوع

تا بکوشد او که نی من خفته‌ام — تیز رو گو پیش ره بگرفته‌ام

حیله‌هاشان را همه برهم زنم — و آنچ افزایند من بر کم زنم

آب را آرند من آتش کنم — نوش و خوش گیرند و من ناخوش کنم

مِهر پیوندند و من ویران کنم — آنک اندر وهم نارند آن کنم

تو مترس و مهلتش ده دم‌دراز — گو سپه گرد آر و صد حیلت بساز