مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۴۶ - جواب گفتن ساحر مرده با فرزندان خود

گفتشان در خواب کای اولاد من — نیست ممکن ظاهر این را دم زدن

فاش و مطلق گفتنم دستور نیست — لیک راز از پیش چشمم دور نیست

لیک بنمایم نشانی با شما — تا شود پیدا شما را این خفا

نور چشمانم چو آنجا گه روید — از مقام خفتنش آگه شوید

آن زمان که خفته باشد آن حکیم — آن عصا را قصد کن بگذار بیم

گر بدزدی و توانی ساحرست — چارهٔ ساحر بَرِ تو حاضرست

ور نتانی هان و هان آن ایزدیست — او رسول ذوالجلال و مهتدیست

گر جهان فرعون گیرد شرق و غرب — سرنگون آید خدا آنگاه حرب

این نشان راست دادم جان باب — بر نویس الله اعلم بالصواب

جان بابا چون بخسپد ساحری — سحر و مکرش را نباشد رهبری

چونک چوپان خفت گرگ آمن شود — چونک خفت آن جهد او ساکن شود

لیک حیوانی که چوپانش خداست — گرگ را آنجا امید و ره کجاست

جادوی که حق کند حقست و راست — جادوی خواندن مر آن حق را خطاست

جان بابا این نشان قاطعست — گر بمیرد نیز حقش رافعست