مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۳۷ - آتش کردن پادشاه جهود و بت نهادن پهلوی آتش کی هر که این بت را سجود کند از آتش برست

آن جهودِ سَگ ببین چه راٰی کرد — پهلوی آتش بُتی بَر پای کرد

کانکه این بُت را سجود آرد برست — ور نیارد در دلِ آتش نشست

چون سزای این بتِ نفسْ او نداد — از بتِ نفسش بتی دیگر بِزاد

مادرِ بتها بتِ نفس شماست — زانک آن بت مار و این بت اژدهاست

آهن و سنگست نفس و بت شرار — آن شرار از آب می‌گیرد قرار

سنگ و آهن زآب کی ساکن شود — آدمی با این دو کی ایمن بود

بت سیاهابه‌ست در کوزه نهان — نفسْ مر آبِ سیه را چشمه دان

آن بت مَنحوت چون سیل سیاه — نفسِ بُتگر چشمه‌ای بر آب‌راه

صد سبو را بشکند یکپاره سنگ — و آبِ چشمه می‌زهاند بی‌درنگ

بت‌شکستن سَهل باشد نیک سهل — سهل دیدن نفس را جَهلست جهل

صورتِ نفس ار بجویی ای پسر — قصّهٔ دوزخ بخوان با هفت دَر

هر نفَس مکری و در هر مکر زان — غرقه صد فرعون با فرعونیان

در خدای موسی و موسی گریز — آب ایمان را ز فرعونی مریز

دست را اندر اَحد و احمد بزن — ای برادر وا ره از بوجهل تَن