مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۷ - در بیان آنک تن روح را چون لباسی است و این دست آستین دست روحست واین پای موزهٔ پای روحست

تا بدانی که تن آمد چون لباس — رو بجو لابِس، لباسی را ملیس

روح را توحید الله خوشترست — غیر ظاهر دست و پای دیگرست

دست و پا در خواب بینی و ایتلاف — آن حقیقت دان مدانش از گزاف

آن توی که بی بدن داری بدن — پس مترس از جسم و جان بیرون شدن