مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۶ - رفتن مادران کودکان به عیادت اوستاد

بامدادان آمدند آن مادران — خفته استا همچو بیمار گران

هم عرق کرده ز بسیاری لحاف — سر ببسته رو کشیده در سجاف

آه آهی می‌کند آهسته او — جملگان گشتند هم لا حول‌گو

خیر باشد اوستاد این درد سر — جان تو ما را نبودست زین خبر

گفت من هم بی‌خبر بودم ازین — آگهم مادر غران کردند هین

من بُدم غافل به‌شغلِ قال و قیل — بود در باطن چنین رنجی ثقیل

چون به‌جِد مشغول باشد آدمی — او ز دید رنج خود باشد عمی

از زنان مصر یوسف شد سمر — که ز مشغولی بشد زیشان خبر

پاره پاره کرده ساعدهای خویش — روح واله که نه پس بیند نه پیش

ای بسا مرد شجاع اندر حراب — که ببرد دست یا پایش ضراب

او همان دست آورد در گیر و دار — بر گمان آنک هست او بر قرار

خود ببیند دست رفته در ضرر — خون ازو بسیار رفته بی‌خبر