مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۹ - دیدن زرگر عاقبت کار را و سخن بر وفق عاقبت گفتن با مستعیر ترازو

آن یکی آمد به پیش زرگری — که ترازو ده که بر سنجم زری

گفت خواجه رو مرا غربال نیست — گفت میزان ده برین تسخر مه‌ایست

گفت جاروبی ندارم در دکان — گفت بس بس این مضاحک را بمان

من ترازویی که می‌خواهم بده — خویشتن را کر مکن هر سو مجه

گفت بشنیدم سخن کر نیستم — تا نپنداری که بی معنیستم

این شنیدم لیک پیری مرتعش — دست لرزان جسم تو نامنتعش

وان زر تو هم قراضهٔ خرد مرد — دست لرزد پس بریزد زر خرد

پس بگویی خواجه جاروبی بیار — تا بجویم زر خود را در غبار

چون بروبی خاک را جمع آوری — گوییم غلبیر خواهم ای جری

من ز اول دیدم آخر را تمام — جای دیگر رو ازینجا والسلام