مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۸۱ - صبرکردن لقمان چون دید کی داود حلقه‌ها می‌ساخت از سوال کردن با این نیت کی صبر از سوال موجب فرج باشد

رفت لقمان سوی داود صفا — دید کو می‌کرد ز آهن حلقه‌ها

جمله را با همدگر در می‌فکند — ز آهن پولاد آن شاه بلند

صنعت زراد او کم دیده بود — درعجب می‌ماند وسواسش فزود

کین چه شاید بود وا پرسم ازو — که چه می‌سازی ز حلقه تو بتو

باز با خود گفت صبر اولیترست — صبر تا مقصود زوتر رهبرست

چون نپرسی زودتر کشفت شود — مرغ صبر از جمله پران‌تر بود

ور بپرسی دیرتر حاصل شود — سهل از بی صبریت مشکل شود

چونک لقمان تن بزد هم در زمان — شد تمام از صنعت داود آن

پس زره سازید و در پوشید او — پیش لقمان کریم صبرخو

گفت این نیکو لباسست ای فتی — در مصاف و جنگ دفع زخم را

گفت لقمان صبر هم نیکو دمیست — که پناه و دافع هر جا غمیست

صبر را با حق قرین کرد ای فلان — آخر والعصر را آگه بخوان

صد هزاران کیمیا حق آفرید — کیمیایی همچو صبر آدم ندید