مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۹۰ - شدن آن هفت شمع بر مثال یک شمع

باز می‌دیدم که می‌شد هفت، یک — می‌شکافد نور او جیب فلک

باز آن یک، بار دیگر هفت شد — مستی و حیرانی من زفت شد

اتصالاتی میان شمعها — که نیاید بر زبان و گفت ما

آنک یک دیدن کند ادراک آن — سالها نتوان نمودن از زبان

آنک یک دم بیندش ادراک هوش — سالها نتوان شنودن آن بگوش

چونک پایانی ندارد رو الیک — زانک لا احصی ثناء ما علیک

پیشتر رفتم دوان کان شمعها — تا چه چیزست از نشان کبریا

می‌شدم بی خویش و مدهوش و خراب — تا بیفتادم ز تعجیل و شتاب

ساعتی بی‌هوش و بی‌عقل اندرین — اوفتادم بر سر خاک زمین

باز با هوش آمدم برخاستم — در روش گویی نه سر نه پاستم