مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۹۴ - یک درخت شدن آن هفت درخت

گفت راندم پیشتر من نیکبخت — باز شد آن هفت جمله یک درخت

هفت می‌شد فرد می‌شد هر دمی — من چه سان می‌گشتم از حیرت همی

بعد از آن دیدم درختان در نماز — صف کشیده چون جماعت کرده ساز

یک درخت از پیش مانند امام — دیگران اندر پس او در قیام

آن قیام و آن رکوع و آن سجود — از درختان بس شگفتم می‌نمود

یاد کردم قول حق را آن زمان — گفت النجم و شجر را یسجدان

این درختان را نه زانو نه میان — این چه ترتیب نمازست آنچنان

آمد الهام خدا کای بافروز — می عجب داری ز کار ما هنوز