مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۰۶ - شنیدن داود علیه السلام سخن هر دو خصم وسال کردن از مدعی علیه

چونک داود نبی آمد برون — گفت هین چونست این احوال چون

مدّعی گفت ای نبی الله داد — گاو من در خانهٔ او درفتاد

کشت گاوم را بپرسش که چرا — گاو من کشت او بیان کن ماجرا

گفت داودش بگو ای بوالکرم — چون تلف کردی تو ملک محترم

هین پراکنده مگو حجت بیار — تا به یک سو گردد این دعوی و کار

گفت ای داود بودم هفت سال — روز و شب اندر دعا و در سؤال

این همی‌جستم ز یزدان کای خدا — روزیی خواهم حلال و بی عنا

مرد و زن بر ناله من واقف‌اند — کودکان این ماجرا را واصف‌اند

تو بپرس از هر که خواهی این خبر — تا بگوید بی شکنجه بی ضرر

هم هویدا پرس و هم پنهان ز خلق — که چه می‌گفت این گدای ژنده‌دلق

بعد این جمله دعا و این فغان — گاوی اندر خانه دیدم ناگهان

چشم من تاریک شد نه بهر لوت — شادی آن که قبول آمد قنوت

کشتم آن را تا دهم در شکر آن — که دعای من شنود آن غیب‌دان