مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند

گفت ای یاران زمان آن رسید — کان سِر مکتوم او گردد پدید

جمله برخیزید تا بیرون رویم — تا بر آن سِر نهان واقف شویم

در فلان صحرا درختی هست زفت — شاخهااش انبُه و بسیار و چفت

سخت راسخ خیمه‌گاه و میخ او — بوی خون می‌آیدم از بیخ او

خون شدست اندر بن آن خوش درخت — خواجه را کُشتست این منحوس‌ بخت

تا کنون حلم خدا پوشید آن — آخر از ناشکری آن قلتبان

که عیال خواجه را روزی ندید — نه به نوروز و نه موسمهای عید

بی‌نوایان را به یک لقمه نجست — یاد ناورد او ز حقهای نخست

تا کنون از بهر یک گاو این لعین — می‌زند فرزند او را در زمین

او بخود برداشت پرده از گناه — ورنه می‌پوشید جرمش را اله

کافر و فاسق درین دور گزند — پرده خود را به‌خود بر می‌درند

ظلم مستورست در اسرار جان — می‌نهد ظالم به‌پیش مردمان

که ببینیدم که دارم شاخها — گاو دوزخ را ببینید از ملا