مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۱۳ - گواهی دادن دست و پا و زبان بر سر ظالم هم در دنیا

پس همینجا دست و پایت در گزند — بر ضمیر تو گواهی می‌دهند

چون موکل می‌شود بر تو ضمیر — که بگو تو اعتقادت وا مگیر

خاصه در هنگام خشم و گفت‌ و گو — می‌کند ظاهر سِرت را مو به‌ مو

چون موکل می‌شود ظلم و جفا — که هویدا کن مرا ای دست و پا

چون همی‌گیرد گواه سِر لگام — خاصه وقت جوش و خشم و انتقام

پس همان کس کین موکل می‌کند — تا لوای راز بر صحرا زند

پس موکل‌های دیگر روز حشر — هم تواند آفرید از بهر نشر

ای به‌دَه دست آمده در ظلم و کین — گوهرت پیداست حاجت نیست این

نیست حاجت شهره گشتن در گزند — بر ضمیر آتشینت واقف‌اند

نفس تو هر دم بر آرد صد شرار — که ببینیدم منم ز اصحاب نار

جزو نارم سوی کلِّ خود روم — من نه نورم که سوی حضرت شوم

همچنان کین ظالمِ حق‌ناشناس — بهر گاوی کرد چندین التباس

او ازو صد گاو بُرد و صد شتر — نفس اینست ای پدر از وی ببُر

نیز روزی با خدا زاری نکرد — یاربی نامد ازو روزی به‌ دَرد

کای خدا خصم مرا خشنود کن — گر منش کردم زیان تو سود کن

گر خطا کشتم دیت بر عاقله‌ست — عاقلهٔ جانم تو بودی از الست

سنگ می‌ندهد به استعفار دُر — این بود انصافِ نفس ای جانِ حُرّ