مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان

اصلشان بَد بود آن اهل سبا — می‌رمیدندی ز اسبابِ لقا

دادشان چندان ضیاع و باغ و راغ — از چپ و از راست از بهر فراغ

بس که می‌افتاد از پُری ثمار — تنگ می‌شد معبرِ ره، بر گذار

آن نثار میوه، ره را می‌گرفت — از پُریِ میوه، ره‌رو در شگفت

سَلّه بر سر در درختستانشان — پُر شدی ناخواست از میوه‌فشان

باد آن میوه فشاندی نَه کسی — پُر شدی زان میوه دامنها بسی

خوشه‌های زفت تا زیر آمده — بر سَر و روی رونده می‌زده

مَرد گلخن‌تاب از پُری زر — بسته بودی در میان زرین کمر

سگ کُلیچه کوفتی در زیر پا — تخمه بودی گرگ صحرا از نوا

گشته آمن شهر و ده از دزد و گرگ — بُز نترسیدی هم از گرگ سترگ

گر بگویم شرح نعمتهای قوم — که زیادت می‌شد آن یوماً بِیَوم

مانع آید از سخنهای مهم — انبیا بردند امرِ فَاستَقِم