مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۳۵ - مکرر کردن کافران حجتهای جبریانه را

قوم گفتند ای گروه این رنج ما — نیست زان رنجی که بپذیرد دوا

سالها گفتید زین افسون و پند — سخت‌تر می‌گشت زان هر لحظه بند

گر دوا را این مرض قابل بدی — آخر از وی ذره‌ای زایل شدی

سُدّه چون شد آب ناید در جگر — گر خورد دریا رود جایی دگر

لاجرم آماس گیرد دست و پا — تشنگی را نشکند آن استقا