مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۳۷ - مکرر کردن قوم اعتراض ترجیه بر انبیا علیهم‌السلام

قوم گفتند ار شما سعد خودیت — نحس مایید و ضدیت و مرتدیت

جان ما فارغ بد از اندیشه‌ها — در غم افکندید ما را و عنا

ذوق جمعیت که بود و اتفاق — شد ز فال زشتتان صد افتراق

طوطی نقل شکر بودیم ما — مرغ مرگ‌اندیش گشتیم از شما

هر کجا افسانهٔ غم‌گستریست — هر کجا آوازهٔ مستنکریست

هر کجا اندر جهان فال بذست — هر کجا مسخی نکالی ماخذست

در مثال قصه و فال شماست — در غم‌انگیزی شما را مشتهاست