مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۳۹ - حکمت آفریدن دوزخ آن جهان و زندان این جهان تا معبد متکبّران باشد کی ائتیا طوعا او کرها

که لئیمان در جفا صافی شوند — چون وفا بینند خود جافی شوند

مسجد طاعاتشان پس دوزخست — پای‌بند مرغ بیگانه فخست

هست زندان صومعهٔ دزد و لئیم — کاندرو ذاکر شود حق را مقیم

چون عبادت بود مقصود از بشر — شد عبادتگاه گردن‌کش سقر

آدمی را هست در هر کار دست — لیک ازو مقصود این خدمت بدست

ما خلقت الجن و الانس این بخوان — جز عبادت نیست مقصود از جهان

گرچه مقصود از کتاب آن فن بود — گر توش بالش کنی هم می‌شود

لیک ازو مقصود این بالش نبود — علم بود و دانش و ارشاد سود

گر تو میخی ساختی شمشیر را — برگزیدی بر ظفر ادبار را

گرچه مقصود از بشر علم و هدیست — لیک هر یک آدمی را معبدیست

معبد مرد کریم اکرمته — معبد مرد لئیم اسقمته

مر لئیمان را بزن تا سر نهند — مر کریمان را بده تا بر دهند

لاجرم حق هر دو مسجد آفرید — دوزخ آنها را و اینها را مزید

ساخت موسی قدس در باب صغیر — تا فرود آرند سر قوم زحیر

زآنک جباران بدند و سرفراز — دوزخ آن باب صغیرست و نیاز