مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۴۵ - بیان آنک ایمان مقلد خوفست و رجا

داعی هر پیشه اومیدست و بوک — گرچه گردنشان ز کوشش شد چو دوک

بامدادان چون سوی دکان رود — بر امید و بوک روزی می‌دود

بوک روزی نبودت چون می‌روی — خوف حرمان هست تو چونی قوی

خوف حرمان ازل در کسب لوت — چون نکردت سست اندر جست و جوت

گویی گرچه خوف حرمان هست پیش — هست اندر کاهلی این خوف بیش

هست در کوشش امیدم بیشتر — دارم اندر کاهلی افزون خطر

پس چرا در کار دین ای بدگمان — دامنت می‌گیرد این خوف زیان

یا ندیدی کاهل این بازار ما — در چه سودند انبیا و اولیا

زین دکان رفتن چه کانشان رو نمود — اندرین بازار چون بستند سود

آتش آن را رام چون خلخال شد — بحر آن را رام شد حمال شد

آهن آن را رام شد چون موم شد — باد آن را بنده و محکوم شد