مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۴۴ - نومید شدن انبیا از قبول و پذیرای منکران قوله حتی اذا استیاس الرسل

انبیا گفتند با خاطر که چند — می‌دهیم این را و آن را وعظ و پند

چند کوبیم آهن سردی ز غی — در دمیدن در قفص هین تا به کی

جنبش خلق از قضا و وعده است — تیزی دندان ز سوز معده است

نفس اول راند بر نفس دوم — ماهی از سر گنده باشد نه ز دم

لیک هم می‌دان و خر می‌ران چو تیر — چونک بلغ گفت حق شد ناگزیر

تو نمی‌دانی کزین دو کیستی — جهد کن چندانک بینی چیستی

چون نهی بر پشت کشتی بار را — بر توکل می‌کنی آن کار را

تو نمی‌دانی که از هر دو کیی — غرقه‌ای اندر سفر یا ناجیی

گر بگویی تا ندانم من کیم — بر نخواهم تاخت در کشتی و یم

من درین ره ناجیم یا غرقه‌ام — کشف گردان کز کدامین فرقه‌ام

من نخواهم رفت این ره با گمان — بر امید خشک همچون دیگران

هیچ بازرگانیی ناید ز تو — زانک در غیبست سر این دو رو

تاجر ترسنده‌طبع شیشه‌جان — در طلب نه سود دارد نه زیان

بل زیان دارد که محرومست و خوار — نور او یابد که باشد شعله‌خوار

چونک بر بوکست جمله کارها — کار دین اولی کزین یابی رها

نیست دستوری بدینجا قرع باب — جز امید الله اعلم بالصواب