مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۵۲ - آمدن آن زن کافر با طفل شیرخواره به نزدیک مصطفی علیه السلام و ناطق شدن عیسی‌وار به معجزات رسول صلی الله علیه و سلم

هم از آن ده یک زنی از کافران — سوی پیغامبر دوان شد ز امتحان

پیش پیغامبر در آمد با خمار — کودکی دو ماه زن را بر کنار

گفت کودک سلم الله علیک — یا رسول الله قد جئنا الیک

مادرش از خشم گفتش هی خموش — کیت افکند این شهادت را بگوش

این کیت آموخت ای طفل صغیر — که زبانت گشت در طفلی جریر

گفت حق آموخت آنگه جبرئیل — در بیان با جبرئیلم من رسیل

گفت کو گفتا که بالای سرت — می‌نبینی کن به بالا منظرت

ایستاده بر سر تو جبرئیل — مر مرا گشته به صد گونه دلیل

گفت می‌بینی تو گفتا که بلی — بر سرت تابان چو بدری کاملی

می‌بیاموزد مرا وصف رسول — زان علوم می‌رهاند زین سفول

پس رسولش گفت ای طفل رضیع — چیست نامت باز گو و شو مطیع

گفت نامم پیش حق عبدالعزیز — عبد عزی پیش این یک مشت حیز

من ز عزی پاک و بیزار و بری — حق آنک دادت این پیغامبری

کودک دو ماهه همچون ماه بدر — درس بالغ گفته چون اصحاب صدر

پس حنوط آن دم ز جنت در رسید — تا دماغ طفل و مادر بو کشید

هر دو می‌گفتند کز خوف سقوط — جان سپردن به برین بوی حنوط

آن کسی را کش معرف حق بود — جامد و نامیش صد صدق زند

آنکسی را کش خدا حافظ بود — مرغ و ماهی مر ورا حارس شود