مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۵۱ - بیان آنک حق تعالی هرچه داد و آفرید از سماوات و ارضین و اعیان و اعراض همه به استدعاء حاجت آفرید‌؛ خود را محتاج چیزی باید کردن تا بدهد؛ کی ‌«امن یجیب المضطر اذا دعاه»؛ اضطرار‌، گواه استحقاق است

آن نیاز مریمی بوده‌ست و درد — که چنان طفلی سخن آغاز کرد

جزو او بی او برای او بگفت — جزو جزوت گفت دارد در نهفت

دست و پا شاهد شوندت ای رهی — منکری را چند دست و پا نهی

ور نباشی مستحق شرح و گفت — ناطقهٔ ناطق ترا دید و بخفت

هر‌چه رویید از پی محتاج رُست — تا بیابد طالبی چیزی که جست

حق تعالی گر سماوات آفرید — از برای دفع حاجات آفرید

هر کجا دردی‌، دوا آنجا رود — هر کجا فقری‌، نوا آنجا رود

هر کجا مشکل جواب آنجا رود — هر کجا کشتی‌ست‌، آب آنجا رود

آب کم جو‌، تشنگی آور به‌دست — تا بجوشد آب از بالا و پست

تا نزاید طفلک ِ نازک‌گلو — کی روان گردد ز پستان شیر او‌؟

رو بدین بالا و پستی‌ها بدو — تا شوی تشنه و حرارت را گرو

بعد از آن از بانگ زنبور هوا — بانگ آب جو بنوشی ای کیا

حاجت تو کم نباشد از حشیش — آب را گیری سوی او می‌کشیش

گوش گیری آب را تو می‌کشی — سوی زرع خشک تا یابد خوشی

زرع جان را که‌ش جواهر مضمر‌ست — ابر رحمت پر ز آب کوثر‌ست

تا ‌«سقاهم ربهم‌» آید خطاب — تشنه باش‌، الله اعلم بالصواب