مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۵۴ - وجه عبرت گرفتن ازین حکایت و یقین دانستن کی ان مع العسر یسرا

عبرتست آن قصه ای جان مر ترا — تا که راضی باشی در حکم خدا

تا که زیرک باشی و نیکوگمان — چون ببینی واقعهٔ بد ناگهان

دیگران گردند زرد از بیم آن — تو چو گل خندان گه سود و زیان

زانک گل گر برگ برگش می‌کنی — خنده نگذارد نگردد منثنی

گوید از خاری چرا افتم به‌غم — خنده را من خود ز خار آورده‌ام

هرچه از تو یاوه گردد از قضا — تو یقین دان که خریدت از بلا

ما التصوف قال وجدان الفرح — فی الفؤاد عند اتیان الترح

آن عقابش را عقابی دان که او — در ربود آن موزه را زان نیک‌خو

تا رهاند پاش را از زخم مار — ای خنک عقلی که باشد بی غبار

گفت لا تاسوا علی ما فاتکم — ان اتی السرحان واردی شاتکم

کان بلا دفع بلاهای بزرگ — و آن زیان منع زیانهای سترگ