مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴۶ - ترجیح نهادن نخچیران توکّل را بر اجتهاد

قوم گفتندش که کسب از ضعف خلق — لقمهٔ تزویر دان بر قدر حلق

نیست کسبی از توکّل خوب‌تر — چیست از تسلیمْ خود محبوب‌تر

بس گریزند از بلا سوی بلا — بس جهند از مار سوی اژدها

حیله کرد اِنسان و حیله‌ش دام بود — آنک جان پنداشت خون‌آشام بود

دَر ببست و دشمن اندر خانه بود — حیلهٔ فرعون زین افسانه بود

صد هزاران طفل کُشت آن کینه‌کش — وانک او می‌جُست اندر خانه‌اَش

دیدهٔ ما چون بسی علّت دروست — رو فنا کن دیدِ خود در دیدِ دوست

دیدِ ما را دیدِ او نعْمَ العِوَض — یابی اندر دید او کُلّ غرض

طفل تا گیرا و تا پویا نبود — مرکبش جز گردن بابا نبود

چون فضولی گشت و دست و پا نمود — در عَنا افتاد و در کور و کبود

جان‌های خلق پیش از دست و پا — می‌پَریدند از وفا اندر صفا

چون به امر اِهْبِطُوا بَندی شدند — حبس خشم و حرص و خُرسند‌ی شدند

ما عیال حَضرتیم و شیر‌خواه — گفت الخَلْقُ عیَالٌ لِلاِلٔه

آنک او از آسمان باران دهد — هم تواند کاو ز رحمت نان دهد