مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل

گفت شیر آری ولی ربُّ العباد — نردبانی پیش پای ما نهاد

پایه پایه رفت باید سوی بام — هست جَبری بودن اینجا طمع خام

پای داری چون کُنی خود را تو لنگ‌‌؟ — دست داری چون کُنی پنهان تو چنگ‌‌؟

خواجه چون بیلی به دست بنده داد — بی زبان معلوم شد او را مُراد

دستِ همچون بیل اشارت‌های اوست — آخر اندیشی عبارت‌های اوست

چون اشارت‌هاش را بر جان نهی — در وفا‌ی آن اشارت جان دهی

پس اشارت‌های اسرار‌ت دهد — بار بَر‌دارد ز تو کارت دهد

حاملی محمول گرداند تو‌را — قابلی مقبول گرداند تو‌را

قابل امر ویی قایل شوی — وصل جویی بعد از آن واصل شوی

سعیِ شکرِ نعمتش قدرت بود — جَبر تو انکار آن نعمت بود

شکرِ قدرت قدرتت افزون کند — جَبرْ نعمت از کفت بیرون کند

جَبرِ تو خُفتن بود در ره مخُسپ — تا نبینی آن در و دَرگه مخُسپ

هان مخسپ ای کاهلِ بی‌اعتبار — جز به زیر آن درخت میوه‌دار

تا که شاخ افشان کند هر لحظه باد — بر سر خفته بریزد نقل و زاد

جبر و خفتن در میان ره‌زنان — مرغ بی‌هنگام کی یابد امان‌‌؟

ور اشارت‌هاش را بینی زنی — مرد پنداری و چون بینی زنی

این قدر عقلی که داری گُم شود — سَر که عقل از وی بپرّد دُم شود

زانک بی‌شکری بود شوم و شَنار — می‌برد بی‌شکر را در قَعرِ نار

گر توکّل می‌کنی در کار کن — کشت کن پس تکیه بر جبّار کُن