مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت

نفی آن یک چیز و اثباتش رواست — چون جهت شد مختلف نسبت دوتاست

ما رمیت اذ رمیت از نسبتست — نفی و اثباتست و هر دو مثبتست

آن تو افکندی چو بر دست تو بود — تو نه افکندی که قوت حق نمود

زور آدم‌زاد را حدی بود — مشت خاک اشکست لشکر کی شود

مشت مشت تست و افکندن ز ماست — زین دو نسبت نفی و اثباتش رواست

یعرفون الانبیا اضدادهم — مثل ما لا یشتبه اولادهم

همچو فرزندان خود دانندشان — منکران با صد دلیل و صد نشان

لیک از رشک و حسد پنهان کنند — خویشتن را بر ندانم می‌زنند

پس چو یعرف گفت چون جای دگر — گفت لایعرفهم غیری فذر

انهم تحت قبابی کامنون — جز که یزدانشان نداند ز آزمون

هم بنسبت گیر این مفتوح را — که بدانی و ندانی نوح را