مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۸۶ - در آمدن آن عاشق لاابالی در بخارا وتحذیر کردن دوستان او را از پیداشدن

اندر آمد در بخارا شادمان — پیش معشوق خود و دارالامان

همچو آن مستی که پرد بر اثیر — مه کنارش گیرد و گوید که گیر

هرکه دیدش در بخارا گفت خیز — پیش از پیدا شدن منشین گریز

که ترا می‌جوید آن شه خشمگین — تا کشد از جان تو ده ساله کین

الله الله درمیا در خون خویش — تکیه کم کن بر دم و افسون خویش

شحنهٔ صدر جهان بودی و راد — معتمد بودی مهندس اوستاد

غدر کردی وز جزا بگریختی — رسته بودی باز چون آویختی

از بلا بگریختی با صد حیل — ابلهی آوردت اینجا یا اجل

ای که عقلت بر عطارد دق کند — عقل و عاقل را قضا احمق کند

نحس خرگوشی که باشد شیرجو — زیرکی و عقل و چالاکیت کو

هست صد چندین فسونهای قضا — گفت اذا جاء القضا ضاق الفضا

صد ره و مخلص بود از چپ و راست — از قضا بسته شود کو اژدهاست