مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۸۸ - رسیدن آن عاشق به معشوق خویش چون دست از جان خود بشست

همچو گویی سجده کن بر رو و سر — جانب آن صدر شد با چشم تر

جمله خلقان منتظر سر در هوا — کش بسوزد یا برآویزد ورا

این زمان این احمق یک لخت را — آن نماید که زمان بدبخت را

همچو پروانه شرر را نور دید — احمقانه در فتاد از جان برید

لیک شمع عشق چون آن شمع نیست — روشن اندر روشن اندر روشنیست

او به عکس شمعهای آتشیست — می‌نماید آتش و جمله خوشیست