مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۲ - ذکرخیال بد اندیشیدن قاصر فهمان

پیش از آنک این قصه تا مخلص رسد — دود و گندی آمد از اهل حسد

من نمی‌رنجم ازین لیک این لگد — خاطر ساده‌دلی را پی کند

خوش بیان کرد آن حکیم غزنوی — بهر محجوبان مثال معنوی

که ز قرآن گر نبیند غیر قال — این عجب نبود ز اصحاب ضلال

کز شعاع آفتاب پر ز نور — غیر گرمی می‌نیابد چشم کور

خربطی ناگاه از خرخانه‌ای — سر برون آورد چون طعانه‌ای

کین سخن پستست یعنی مثنوی — قصه پیغامبرست و پی‌روی

نیست ذکر بحث و اسرار بلند — که دوانند اولیا آن سو سمند

از مقاماتِ تَبَتُّل تا فنا — پایه پایه تا ملاقات خدا

شرح و حد هر مقام و منزلی — که بپر زو بر پرد صاحب‌دلی

چون کتاب الله بیامد هم بر آن — این چنین طعنه زدند آن کافران

که اساطیرست و افسانهٔ نژند — نیست تعمیقی و تحقیقی بلند

کودکان خرد فهمش می‌کنند — نیست جز امر پسند و ناپسند

ذکر یوسف ذکر زلف پر خمش — ذکر یعقوب و زلیخا و غمش

ظاهرست و هرکسی پی می‌برد — کو بیان که گم شود در وی خرد

گفت اگر آسان نماید این به تو — این چنین آسان یکی سوره بگو

جنتان و انستان و اهل کار — گو یکی آیت ازین آسان بیار