مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۱ - باقی قصهٔ مهمان آن مسجد مهمان کش و ثبات و صدق او

آن غریب شهر سربالا طلب — گفت می‌خسپم درین مسجد بشب

مسجدا گر کربلای من شوی — کعبهٔ حاجت‌روای من شوی

هین مرا بگذار ای بگزیده دار — تا رسن‌بازی کنم منصوروار

گر شدیت اندر نصیحت جبرئیل — می‌نخواهد غوث در آتش خلیل

جبرئیلا رو که من افروخته — بهترم چون عود و عنبر سوخته

جبرئیلا گرچه یاری می‌کنی — چون برادر پاس داری می‌کنی

ای برادر من بر آذر چابکم — من نه آن جانم که گردم بیش و کم

جان حیوانی فزاید از علف — آتشی بود و چو هیزم شد تلف

گر نگشتی هیزم او مثمر بدی — تا ابد معمور و هم عامر بدی

باد سوزانت این آتش بدان — پرتو آتش بود نه عین آن

عین آتش در اثیر آمد یقین — پرتو و سایهٔ ویست اندر زمین

لاجرم پرتو نپاید ز اضطراب — سوی معدن باز می‌گردد شتاب

قامت تو بر قرار آمد بساز — سایه‌ات کوته دمی یکدم دراز

زانک در پرتو نیابد کس ثبات — عکسها وا گشت سوی امهات

هین دهان بر بند فتنه لب گشاد — خشک آر الله اعلم بالرشاد