مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۴ - بیان آنک رفتن انبیا و اولیا به کوهها و غارها جهت پنهان کردن خویش نیست و جهت خوف تشویش خلق نیست بلک جهت ارشاد خلق است و تحریض بر انقطاع از دنیا به قدر ممکن

آنک گویند اولیا در کُه بُوَند — تا ز چشم مردمان پنهان شوند

پیش خلق ایشان فرازِ صد کُه‌اند — گام خود بر چرخ هفتم می‌نهند

پس چرا پنهان شود، کُه‌جو بوَد — کو ز صد دریا و کُه زان سو بوَد

حاجتش نبود به سوی کُه گریخت — کز پیش کرّهٔ فلک صد نعل ریخت

چرخ گردید و ندید او گَردِ جان — تعزیت‌جامه بپوشید آسمان

گر به ظاهر آن پری پنهان بوَد — آدمی پنهان‌تر از پریان بوَد

نزد عاقل زان پری که مُضمرست — آدمی صد بار خود پنهان‌ترست

آدمی نزدیک عاقل چون خفیست — چون بود آدم که در غیب او صفیست