مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱۶ - نظر کردن پیغامبر علیه السلام به اسیران و تبسم کردن و گفتن کی عَجِبْتُ مِنْ قَوْمٍ یُجَرّونَ إِلَی الجَنَّةِ بِالسَّلاسِلِ وَ الأَغْلالِ

دید پیغامبر یکی جوقی اسیر — که همی‌بردند و ایشان در نفیر

دیدشان در بند آن آگاه شیر — می نظر کردند در وی زیر زیر

تا همی خایید هر یک از غضب — بر رسول صدق دندانها و لب

زهره نه با آن غضب که دم زنند — زانک در زنجیر قهر ده‌منند

می‌کشاندشان موکل سوی شهر — می‌برد از کافرستانشان به قهر

نه فدایی می‌ستاند نه زری — نه شفاعت می‌رسد از سروری

رحمت عالم همی‌گویند و او — عالمی را می‌برد حلق و گلو

با هزار انکار می‌رفتند راه — زیر لب طعنه‌زنان بر کار شاه

چاره‌ها کردیم و اینجا چاره نیست — خود دل این مرد کم از خاره نیست

ما هزاران مرد شیر الپ ارسلان — با دو سه عریان سست نیم‌جان

این چنین درمانده‌ایم از کژرویست — یا ز اخترهاست یا خود جادویست

بخت ما را بر درید آن بخت او — تخت ما شد سرنگون از تخت او

کار او از جادوی گر گشت زفت — جادوی کردیم ما هم چون نرفت