مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱۵ - فسخ عزایم و نقضها جهت با خبر کردن آدمی را از آنک مالک و قاهر اوست و گاه گاه عزم او را فسخ ناکردن و نافذ داشتن تا طمع او را بر عزم کردن دارد تا باز عزمش را بشکند تا تنبیه بر تنبیه بود

عزمها و قصدها در ماجرا — گاه گاهی راست می‌آید ترا

تا به طمع آن دلت نیت کند — بار دیگر نیتت را بشکند

ور بکلی بی‌مرادت داشتی — دل شدی نومید امل کی کاشتی

ور بکاریدی امل از عوریش — کی شدی پیدا برو مقهوریش

عاشقان از بی‌مرادیهای خویش — باخبر گشتند از مولای خویش

بی‌مرادی شد قلاوز بهشت — حفت الجنه شنو ای خوش سرشت

که مراداتت همه اشکسته‌پاست — پس کسی باشد که کام او رواست

پس شدند اشکسته‌اش آن صادقان — لیک کو خود آن شکست عاشقان

عاقلان اشکسته‌اش از اضطرار — عاشقان اشکسته با صد اختیار

عاقلانش بندگان بندی‌اند — عاشقانش شکری و قندی‌اند

ائتیا کرها مهار عاقلان — ائتیا طوعا بهار بی‌دلان