مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱۹ - تفسیر این خبر کی مصطفی علیه السلام فرمود لا تفضلونی علی یونس بن متی

گفت پیغامبر که معراج مرا — نیست بر معراج یونس اجتبا

آن من بر چرخ و آن او نشیب — زانک قرب حق برونست از حسیب

قرب نه بالا نه پستی رفتنست — قرب حق از حبس هستی رستنست

نیست را چه جای بالا است و زیر — نیست را نه زود و نه دورست و دیر

کارگاه و گنج حق در نیستیست — غرهٔ هستی چه دانی نیست چیست

حاصل این اشکست ایشان ای کیا — می‌نماند هیچ با اشکست ما

آنچنان شادند در ذل و تلف — همچو ما در وقت اقبال و شرف

برگ بی‌برگی همه اقطاع اوست — فقر و خواریش افتخارست و علوست

آن یکی گفت ار چنانست آن ندید — چون بخندید او که ما را بسته دید

چونک او مبدل شدست و شادیش — نیست زین زندان و زین آزادیش

پس به قهر دشمنان چون شاد شد — چون ازین فتح و ظفر پر باد شد

شاد شد جانش که بر شیران نر — یافت آسان نصرت و دست و ظفر

پس بدانستیم کو آزاد نیست — جز به دنیا دلخوش و دلشاد نیست

ورنه چون خندد که اهل آن جهان — بر بد و نیک‌اند مشفق مهربان

این بمنگیدند در زیر زبان — آن اسیران با هم اندر بحث آن

تا موکل نشنود بر ما جهد — خود سخن در گوش آن سلطان برد