مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۵۶ - ذکر دانش خرگوش و بیان فضیلت و منافع دانستن

این سخن پایان ندارد هوش‌دار — هوش سوی قصهٔ خرگوش دار

گوش خر بفروش و دیگر گوش خر — کین سخن را در نیابد گوش خر

رو تو روبه‌بازی خرگوش بین — مکر و شیراندازی خرگوش بین

خاتم ملک سلیمانست علم — جمله عالم صورت و جانست علم

آدمی را زین هنر بیچاره گشت — خلق دریاها و خلق کوه و دشت

زو پلنگ و شیر ترسان همچو موش — زو نهنگ و بحر در صفرا و جوش

زو پری و دیو ساحلها گرفت — هر یکی در جای پنهان جا گرفت

آدمی را دشمنِ پنهان بَسی‌ست — آدمیِ با حَذَر، عاقل کسی‌ست

خلقِ پنهان، زشتِشان و خوبِشان — می‌زند در دل به هر دَم کوبشان

بهر غسل ار در روی در جویبار — بر تو آسیبی زند در آب خار

گرچه پنهان خار در آبست پست — چونک در تو می‌خلد دانی که هست

خارخار وحیها و وسوسه — از هزاران کس بود نه یک کسه

باش تا حسهای تو مبدل شود — تا ببینیشان و مشکل حل شود

تا سخنهای کیان رد کرده‌ای — تا کیان را سرور خود کرده‌ای