مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۲۷ - دیدن درویش جماعت مشایخ را در خواب و درخواست کردن روزی حلال بی‌مشغول شدن به کسب و از عبادت ماندن و ارشاد ایشان او را و میوه‌های تلخ و ترش کوهی بر وی شیرین شدن به داد آن مشایخ

آن یکی درویش گفت اندر سمر — خضریان را من بدیدم خواب در

گفتم ایشان را که روزی حلال — از کجا نوشم که نبود آن وبال

مر مرا سوی کهستان راندند — میوه‌ها زان بیشه می‌افشاندند

که خدا شیرین بکرد آن میوه را — در دهان تو به همتهای ما

هین بخور پاک و حلال و بی‌حساب — بی صداع و نقل و بالا و نشیب

پس مرا زان رزق نطقی رو نمود — ذوق گفت من خردها می‌ربود

گفتم این فتنه‌ست ای رب جهان — بخششی ده از همه خلقان نهان

شد سخن از من دل خوش یافتم — چون انار از ذوق می‌بشکافتم

گفتم ار چیزی نباشد در بهشت — غیر این شادی که دارم در سرشت

هیچ نعمت آرزو ناید دگر — زین نپردازم به حور و نیشکر

مانده بود از کسب یک دو حبه‌ام — دوخته در آستین جبه‌ام