مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۳۳ - پیدا کردن سلیمان علیه‌السلام کی مرا خالصا لامر الله جهدست در ایمان تو یک ذره غرضی نیست مرا نه در نفس تو و حسن تو و نه در ملک تو خود بینی چون چشم جان باز شود به نورالله

هین بیا که من رسولم دعوتی — چون اجل شهوت‌کشم نه شهوتی

ور بود شهوت امیر شهوتم — نه اسیر شهوت روی بتم

بت‌شکن بودست اصل اصل ما — چون خلیل حق و جمله انبیا

گر در آییم ای رهی در بتکده — بت سجود آرد نه ما در معبده

احمد و بوجهل در بتخانه رفت — زین شدن تا آن شدن فرقیست زفت

این در آید سر نهند او را بتان — آن در آید سر نهد چون امتان

این جهان شهوتی بتخانه‌ایست — انبیا و کافران را لانه‌ایست

لیک شهوت بندهٔ پاکان بود — زر نسوزد زانک نقد کان بود

کافران قلب‌اند و پاکان هم‌چو زر — اندرین بوته درند این دو نفر

قلب چون آمد سیه شد در زمان — زر در آمد شد زری او عیان

دست و پا انداخت زر در بوته خوش — در رخ آتش همی خندد رگش

جسم ما روپوش ما شد در جهان — ما چو دریا زیر این که در نهان

شاه دین را منگر ای نادان بطین — کین نظر کردست ابلیس لعین

کی توان اندود این خورشید را — با کف گل تو بگو آخر مرا

گر بریزی خاک و صد خاکسترش — بر سر نور او برآید بر سرش

که کی باشد کو بپوشد روی آب — طین کی باشد کو بپوشد آفتاب

خیز بلقیسا چو ادهم شاه‌وار — دود ازین ملک دو سه روزه بر آر